Mensen met beginnende dementie vinden elkaar in ontmoetingsgroep

‘In de groep vinden we herkenning en erkenning’

Ria (64 jaar) is getrouwd met Cees, moeder van twee kinderen en oma. Ze is een actieve en creatieve vrouw. Joop (73) is getrouwd met Loes, vader van twee zonen en opa van vijf kleinkinderen. Hij is een fitte en vitale man. Wat deze inwoners van de gemeente Etten-Leur gemeen hebben is beginnende dementie. Beide nemen ze deel aan de 'Ontmoetingsgroep voor mensen met beginnende dementie'. Een idee waarmee Joop aanklopte bij kwartiermaker Linda Deckers en dat door Surplus werd omarmd. Bij het Steunpunt Zorg voor een Ander aan de Valpoort vindt iedere eerste dinsdag van de maand, van 10.00 tot 11.30 uur, de ontmoetingsgroep plaats. Joop en Ria zijn blij met de ontmoetingsgroep. Het delen van informatie en het uitwisselen van ervaringen is belangrijk en doet hen goed. Een lach en een traan samen delen is fijn omdat de deelnemers elkaar zo goed begrijpen. In de groep vinden ze herkenning en erkenning. Ze praten over hoe de omgeving en de maatschappij met hen omgaat. En ze voelen zich minder hulpeloos.

Er het beste van maken
Aan Linda Deckers vertelden ze over hoe het is om dementie te hebben. Joop: "Hoe je zelf om kan gaan met dementie en het accepteren daarvan is erg afhankelijk van de manier waarop naasten op je reageren en met je omgaan. Ik merk dat mensen er soms niet naar durven te vragen en dat doet zeer. Daarom begin ik er zelf over. Dat breekt het ijs en dan wordt het makkelijker. Want ook al heb ik dementie, dan kun je wel met mij praten. Graag zelfs. Soms heb ik verdrietige momenten, maar ook een klein stukje rust of gewenning. Voor zover je er aan kan wennen dat je dementie hebt, want dit duurt zo'n vijf tot tien jaar. En wat kan je dan doen om van die vijf tot tien jaar toch nog het beste te maken? Daar helpt zo'n ontmoetingsgroep zeker bij."

Ria: "Ik ben een open boek, je mag me alles vragen. Het doet me verdriet als mensen niet meer rechtstreeks met mij praten. Je mag me gewoon vragen wat ik bedoel, maar blijf me als Ria benaderen. Ja, ik vergeet dingen en zeg niet alles meer even handig, zeg dat gewoon. Ik word onzeker als mensen mij niet meer rechtstreeks aanspreken maar aan Cees vragen hoe het met mij gaat, terwijl ik ernaast sta! Kom even bij mij zitten en vraag hoe het gaat. Door dit soort situaties word ik stil in gezelschap en trek ik me terug."

Autorijden en koken
Dagelijkse dingen zoals koken en het doen van boodschappen veranderen ook. Ria rijdt nog auto, bijvoorbeeld naar Roosendaal: "Ieder jaar is er een keuring bij een onafhankelijke arts en een rijtest bij het CBR. En met de verzekering is het ook geregeld. Autorijden geeft me vrijheid en maakt me blij. Zeker omdat we achteraf wonen. Ik merk dat eten koken ook lastiger wordt. Soms vergeet ik ingrediënten of kruiden. Dat is gek, maar ook geen ramp. Het ergste dat er kan gebeuren is dat het soms helemaal niet smaakt."
Joop: "Ik blijf zo lang mogelijk boodschappen doen, vaak met een briefje. Dan lukt het wel. Als ik iets vergeet, ga ik gewoon weer terug met een nieuw briefje. Bij de plaatselijke Albert Heijn word ik goed geholpen. Toen ik mijn pincode vergat, kon ik niet afrekenen maar gingen ze er goed mee om. Dat geeft vertrouwen en voelt veilig waardoor je dit kunt blijven doen. Alle winkels zouden hun personeel hierin moeten trainen."
*In verband met privacy zijn de namen fictief.